نقد بنیادهای روانشناسی: روانشناسیِ روانکاوی
…اما در واقع روانشناسی علمی خیلی بدبخت است، این بیمعناترین ظاهربینی است که با تشویق افرادی تحصیلکرده که فقط زمینههای مشترک روششناسی را میدانند، رضایتمندی جهانی به دست آورده است. مطمئنا در ظاهر روانشناسان مذکور با مبارزه با ایدههای فرسوده «روانشناسی تجربی» به روانشناسی کمک کرده اند، اما در واقع آنها برای روانشناسی تجربی پناهگاهی ساختند که در آن به دور از هر گونه انتقاد همچنان بتواند بقا یابد. – انتشارات علمی و پژوهشی ایران آکادمیا
بازاندیشی نظریه فرهنگی-تاریخی: رویکردی دیالکتیکی به ویگوتسکی
شیوهی تفکر دیالکتیکی در آکادمی غرب به حاشیه رفته است. محققان و فیلسوفان غربی تمایل دارند تفکر دیالکتیکی را به عنوان موضوعی نامربوط، مبهم و مسئلهساز بررسی کنند. ریشههای موضع منفی نسبت به دیالکتیک را میتوان در «فرقه تجربهگرایی» (تولمین و لیری ۱۹۸۵) و «سلطهی پایدار اثباتگرایی» (برین و دارلاستون-جونز ۲۰۰۸) در روانشناسی و همچنین در سایر رشتهها یافت. علاوه بر این لازم به ذکر است که تفسیرهای الگو وار و فرمگرایانه از دیالکتیک بدون شک به بازتولید دریافت منفی آن در دانشگاههای غرب کمک میکند.
تأمل بر رابطه بین نظریه فرهنگی-تاریخی و دیالکتیک
پنجمین جلد از مجموعه روانشناسی مارکسیستی، به کوشش امانوئل شکریان – منتشر شده از سوی انتشارات علمی-پژوهشی ایران آکادمیا